Ama vatanı işgal altındaydı.İzmir’in Yunan Ordusu tarafından işgal edildiği haberini Fransa’da, Sorbonne Üniversitesi’nde hukuk okumaya hazırlanırken aldı.Önünde parlak bir gelecek vardı.Ama o, geleceğini değil vatanını seçti.Fransa’yı bıraktı.Uşak’a döndü.Silahını kuşandı.Ve tam bu sırada Demirci Cephesi’nde savaşlar şiddetlendi.Alâeddin Bey, evleneli henüz 20 gün olmuşken cepheye gitme kararı aldı.Bütün masraflarını kendinin karşıladığı 350 kişilik Uşak Akıncı Müfrezesinin kuruluşunda bizzat yer aldı. Genç damat artık cephedeydi.Belki de eşine söyleyemediği son söz şuydu:“Vatanı savunmadan geri dönmeyeceğim.”Akıncılar Demirci Cephesi’ne doğru yola çıktı.Ama Yunan Ordusu Uşak’a saldırıyordu.Geri döndüler.Alâeddin Bey bu kez kendi şehrinin önünde savaştı. Ama güçleri yetmedi maalesef.Uşak işgal edilince de mücadeleyi bırakmadı.Kılık değiştirerek Anadolu’dan Rodos’a geçti, ardından İzmir’e ulaştı.Burada elde edilen önemli istihbaratın Millî Mücadele kadrolarına ulaştırılmasına katkı sağladı.Düşünün…17 yaşında.Yeni evlenmiş.Önünde bir ömür var.Ama o günlerde kendi hayatını değil,vatanın geleceğini seçti.
